Er zijn kinderen die al vroeg leren voelen wat er in een ruimte gebeurt.
Ik was zo’n kind.
Niet omdat iemand mij dat leerde, maar omdat het noodzakelijk was.
Mijn levensreis
Wanneer je opgroeit in een omgeving waarin veel onder de oppervlakte speelt, leer je al vroeg om te scannen wat er om je heen gebeurt. Je leert aanvoelen wat er van je verwacht wordt.
Je leert rekening houden.
Je leert dragen.
En vaak gebeurt er nog iets.
Als kind neem je verantwoordelijkheden op je die eigenlijk niet bij een kind horen. Je probeert de sfeer goed te houden. Je probeert conflicten te voorkomen. Je probeert te zorgen dat het met anderen goed gaat.
Wat in zo’n omgeving niet ontstaat, is ruimte om een eigen identiteit te ontwikkelen.
Je ontwikkelt je in relatie tot de ander.
Niet in relatie tot jezelf.
Wie ben ik eigenlijk, los van alles en iedereen om mij heen?
Die vraag kwam later.
Rond mijn 35e belandde ik in een burn-out.
Ik zat zo diep dat ik mijn leven wilde beëindigen. En dat was niet de eerste keer in mijn leven.
En toch wist ik diep van binnen dat het anders kon.
Ik wist alleen nog niet hoe.
In deze periode kwam ik in aanraking met de Daoïstische traditie en de Yi-Tjing.
Die manier van kijken voelde voor mij meteen vertrouwd.
Later begreep ik ook waarom.
Mijn oma had een Nederlandse moeder en een Indonesische vader. Die lijn heeft altijd een stille rol gespeeld in mijn leven.
De manier waarop in oosterse tradities naar het leven wordt gekeken, naar ritme, energie en natuurlijke beweging, voelde voor mij nooit vreemd. Alsof iets wat al in mij aanwezig was woorden kreeg.
In de oosterse filosofie gaat het niet om jezelf repareren.
Het gaat om leren zien hoe jouw energie beweegt.
Waar je stroomt.
En waar je jezelf tegenhoudt.
Dat perspectief heeft mijn werk diep gevormd.
Toen op mijn 42e mijn huwelijk strandde, maakte ik mezelf een belofte.
Dat ik mijn leven serieus zou nemen.
Dat ik zou leven naar wat voor mij waar was.
Die belofte werd mijn kompas.
Niet omdat het makkelijk was.
Maar omdat ik wist dat ik mezelf anders steeds opnieuw zou verraden.
Dat betekende ook dat ik mijn leven drastisch veranderde.
Ik maakte keuzes waarvan ik wist dat deze ingrijpende consequenties zouden hebben.
Ik gooide mijn hele leven om.
Ik verkocht mijn huis.
Ik deed afstand van bijna al mijn bezittingen.
En ik koos voor een eenvoudiger leven, dichter bij de natuur.
Een bus als huis.
Niet omdat dat romantisch klinkt.
Maar omdat het voor mij de enige manier was om werkelijk naar mijn eigen ritme te leven.
In die periode heb ik ook veel innerlijk werk gedaan.
Therapie
Traumawerk.
Persoonlijke ontwikkeling.
(Business)coaching
Ik begreep waar mijn patronen vandaan kwamen. Dat was waardevol.
Maar op een gegeven moment begon ik iets te zien wat me niet meer losliet.
Veel trajecten blijven draaien rondom het verleden.
Wat er gebeurd is.
Wat nog verwerkt moet worden.
Welke laag er nog onder zit.
Er lijkt altijd nog iets te zijn dat opgelost moet worden.
Nog een inzicht.
Nog een sessie.
Nog een traject.
En zo bleef ik in het idee dat ik er nog steeds niet was.
Dat er nog iets ontbrak.
Dat ik nog steeds niet goed genoeg was.
Dat verhaal kende ik maar al te goed. Het was hetzelfde verhaal dat ik mijn hele leven al had gehoord.
Tegelijkertijd merkte ik dat ik, ondanks alle veranderingen die ik had gemaakt, op bepaalde punten vastliep.
Niet omdat ik mijn verantwoordelijkheid niet nam.
Maar omdat inzicht en verandering alleen niet alles verklaren.
Er zijn dynamieken die niet alleen via analyse zichtbaar worden.
Dat was het moment waarop mijn blik verder ging.
Waarheid is niet alleen een inzicht.
Waarheid moet gedragen kunnen worden.
En dat kan alleen via het lichaam.
Zonder het lichaam blijft waarheid een idee.
Je kunt begrijpen wat klopt.
Maar je lichaam reageert nog steeds volgens oude patronen.
Het lichaam liegt niet.
Wanneer het lichaam weer betrokken raakt, wordt zichtbaar wat er werkelijk speelt.
Je voelt waar je jezelf aanpast.
Waar je ja zegt terwijl je nee voelt.
Waar je jezelf kleiner maakt dan nodig is.
Van daaruit ontstaat de mogelijkheid om anders te gaan leven.
Vanuit belichaamde waarheid.
Door mijn eigen weg te gaan zag ik iets wat me niet meer losliet.
Veel vrouwen doen ongelooflijk veel werk aan zichzelf.
Ze begrijpen hun patronen.
Ze kennen hun geschiedenis.
En toch blijven ze op enig moment hangen.
Omdat de stap van inzicht naar leven zelden werkelijk wordt begeleid.
Daar begint mijn werk.
Ik ben geen redder.
Ik ben geen coach die je vertelt wat je moet doen.
Ik ben een bedding.
Een bedding waarin het lichaam weer kan voelen wat waar is.
En waarin de ruimte ontstaat om anders te gaan leven.
Niet afhankelijk van begeleiding.
Maar steeds autonomer.
Mijn werk wordt gevoed door mijn eigen levensweg, maar ook door jarenlange studie en praktijk.
In de loop der jaren heb ik mij verdiept in lichaamsgericht werk, oosterse filosofie en de manier waarop lichaam, energie en gedrag met elkaar samenhangen, onder andere vanuit de Chinese geneeskunde.
Een belangrijk onderdeel daarvan is de vierjarige post-HBO opleiding
DAO van de Vrouw – vrouwelijk leiderschap vanuit de Daoïstische traditie.
Die studie heeft mijn werk verdiept en verfijnd.
Inmiddels begeleid ik vrouwen die op een punt in hun leven zijn gekomen waarop begrijpen niet meer genoeg is.
En uiteindelijk komt alles terug bij dezelfde vraag.
Je weet vaak al wat klopt.
De vraag is alleen:
Ga je er ook naar leven.
